Mutlu insanların çoğunlukta olduğu zamanlardı... Tek başıma bankta oturmuş, karşıdan Üsküdar sahiline doğru uzanan yakamozun dansını seyrediyordum ceplerimde çocuksu hayaller, avucumda tüm dünyaya rest çektiğim bir tutam mutluluk... Sevgililer, arkadaşlar, aileler gelip geçiyorlardı herkes mutlu herkes gülümsüyordu. Yanı başımda duran evsiz adam bile elinde içkisi şarkılar söylüyordu bağıra çağıra kimse ona karışmıyordu. O zamanlar daha hoş görülüydü insanlar ve içten gülümsüyorlardı. İlk kez tek başıma oturuyor, Ortaköy'ü  buram buram içime çekiyordum o gece... Başımda hafiften dönüyordu, ilk kez burada sevda rüzgarına kaptırmıştım ceketimi. Yüzümde anlamsız bir gülüşle geceyi dinliyordum usulca... Dalga ve martı sesleri insan seslerine karışıyordu. Uzaktan vapurların düdükleri bile katılıyordu gecenin melodisine... Dedim ya herkes mutluydu o zamanlar, herkes biraz sevdalı... Unutuldu o zamanlar belki de anlamını yitirdi sevdalar...   [HKZ]