Bu sanrılar beni adeta öldürüyor... Sanki beyin hücrelerim tek tek çatlayıp, parçalara ayrılıyor. Beynim akışkan bir kan tabakası misali, kulaklarımdan gözlerimden fışkırıyor! Yüzüm gözüm kan içinde. Bunca saattir bu işkenceye katlanabilmem bile mucize. Ciğerlerim kan dolu ve bir kaç kaburgam kırık sanırım, nefes aldıkça ciğerlerime batıyor. İşte bu sanrılar bunca işkencenin bir armağanı. Tek tek silüet halinde karşımda duruyorlar ve hepsinin katledilişi, çığlıkları defalarca kulaklarımda çınlıyor. Belki de pişmanlıklarımın, azap dolu sanrılara dönüşümü bütün bu yaşadıklarım. Onları uyarmalıydım! En azından pişmanlıklarımı Azrail ile paylaşmanın eşiğine gelmeyebilirdim ve en azından onlar hala hayatta olurdu... [HKZ]

Murphy der ki; her şey iyi gidiyorsa kesin bir terslik vardır. Sizin hiç hayatızda bulunan problemleri düzeltmeye çalıştıkça daha da dibe battığınızı farkettiğiniz oldu mu? Peki ya zihninizdeki düşüncelerin uçurumdan atlar gibi birer birer sizden uzaklaşıp, kasvetli bir boşlukta amaçsızca orada  aylarca kalakaldığınız? Sanki bataklığın ortasına saplanmışınız da her yanımız çamurdan devasa bir okyanus ve biz çırpındıkça batıyoruz. En son ağzımız bile çamurla dolup boğulurken uyandınız mı hiç? Bu kabusu her gece yaşadığınızı ve o çaresizliğin içinde kapana kısıldığınızı bir  düşünün... İşte bu kabusun tam ortasında sıkışıp kaldım, her sabah boğularak uyanıyor gülen bir maske takıp, maskenin ardında bu kabusu hazmetmeye çalışıyorum sessizce... Belli bir zaman sonra ise size bu boktan durum standart bir şey gibi gelmeye başlıyor. Kabullenmiyorsunuz ama alışıyorsunuz ve kabullendikçe bi kat üstünüzde bulunan başka bir boktan hâlet-i rûhiye tepenize çöküyor. Bu duruma bi...

Bu gezdiğim şehir, bu sokaklar, bu caddeler hepsi benim zihnimde. Bahsettiğim herşey bu dünyaya bakınca gördüklerimden ibaret... Beton şehirlerde yaşayan cesetler, kaybolmuş hayatlar, yolda yürürken ayağıma takılan yitirilmiş benlikler, marka imparatorlukları, banka krallıkları, güce tapan şeytani devletler, insan hayatını önemsizleştiren, adeta  tüketilebilir bir ürün misali servis eden televizyon kanalları ve daha nice çürümüş, kokuşmuş hastalıklı yaşam ve fikirler... Bunlar ölmeden kısa bir zaman önce sorgulamaktan beyin çeperlerimi yırtan, kabul etmekte zorlandığım olgulardı. Burada gökdelenin 37. katında Azrail'le poker oynarken birşeyi fark ediyor insan; bu kokuşmuş dünya da hala iyi kalabilen ve arkanıza döndüğünüz de yüzünüzü gülümseten insanlar var. Onlar bataklıktaki nadide çiçekler misali orada duruyorlar. Ben de bu yüzden şanslıyım aslında onları tanımak bir onurdu. Onlara ölmeden önce son sözlerim hep oldukları gibi kalmalarıdır. Bu döngüyü kırmamızın başka b...