Eğer hayat sizi ölümden daha güzel bir son ile ödüllendirseydi, yine de ölmek ister miydiniz? Sonsuz bir yaşam ne kadar mutlu edebilirdi insanoğlunu? Veya ölmeden yeniden doğsanız bile hatasız baska bir hayatı yaşama olasılığınız sizce nedir?  Aslında bu anlamsız hayatımızı daha sıkıcı yapmaktan başka bir şeye yaramazdı. Ve işin kötü tarafı bu felaketten başka birşey getirmezdi Dünya'ya. Düşünün insanoğlu bu kısacık hayatında bile Dünya'yı bu denli katledebiliyorsa, sonsuz bir hayatta neler yapabileceğini düşünün... Sonsuz hayata rağmen ölümü seçenlerdir bu hayatın gerçek sahipleri, gerçek kahramanları. Bu cesarete sahipseniz ve az sonra hayatınızın son saniyelerini tüketip bu kahramanlar topluluğuna kucak açacaksanız bilmeniz gereken bazı şeyler var. Ben burada yaşadığım ürkütücü tecrübeyi sizlere aktarıyorum.  Burada korkuya yer yok , pişmanlığa ve her hangi bir melankolik duygu karmasına yer yok. Burada gerçek özgürlük var!  Atar damarınızda saniyede 500 mm hızla...

İnsanlar zamanla, içinizdeki iyiliği öldürmenin bir yolunu mutlaka buluyor. Sevdiklerimiz, dostlarımız, akrabalarımız hatta bazen aileler bile, bu duygu katliamının olağan şüphelileri. Doğru bilinen tercihlerin bir ok gibi sırtımıza saplandığını görünce, insanlar güven duygularını tozlu bir kutuya koyup hayatlarının en derin mahzenine kapattılar. İnsan ailesini seçemez belki ama sevdiğini veya dostlarını seçebilir diyordu kitaplarda, bize ögretilen en büyük yalan buydu işte, aslında hiç birimizin seçim hakkı yok! Seçim yapabilmek için zorlu bir hayat sınavı var önümüzde, senaryosu önceden yazılmış, kaybettiklerimiz kazandıklarımızın yanında bir hiç! Kendi seçimlerimlerimizi yapma ehliyetine sahip olduğumuzda ise insanlık yönümüzü yitireli uzun bir zaman geçmiş oluyor. Güven; insanın avucunda iki ucu keskin bir jilet ve hayat bize yumruğumuzu sıkmayı emrediyordu. Biz hayatın gözden çıkarılabilir figüran askerlerinden başka birşey değiliz. Aslında kimsenin bir önemi yok bu eğitim kam...

Bölüm 1 Ölmeden önce ufak bir hatırlatma yapmam gerek, içimde pişmanlığa ait en ufak zerre yok, bilakis şuan bu yükseklikteyken mutluluğun Everest'indeyim. Ve zorlanarak çıktığım bu tepeyi bir çırpıda ineceğimi bilmenin tadı bir başka. Psikolojimi sorgulayabilir, akli dengem hakkından yorumlar yapabilirsiniz ama umrumda da değil. Doktorumun dediğine göre zeki insanların bir çoğu  dengesiz ve saplantılı olurmuş. Günümüz dünyasında 176 IQ ya sahipseniz bu kaçınılmaz bir sonuç, hele ki genel olarak insanların bir çoğunun IQ seviyesi 90 ile 110 arasındayken sizi anlamalarının ihtimali neredeyse yok denebilecek kadar az. O yüzden ömrüm boyunca bela oldu başıma bu anormal zeka, ben alışkınım aslında deli cübbesi giymeye 37 yıldır bu böyle,  aslını söylemek gerekirse hoşumada gitmiyor değil. Uykusuzluk problemi yüzünden doktora gitmemle başladı herşey, tabi bundan önce kendi hakkımda ufak bir not; sigorta sistemine kayıtlı biri değilim muhtarlık kaydına dahi sahip değilim, bir...

Giriş 37. kattan eğilip aşağı bakıyorsanız ve yükseklik korkunuz varsa, eğilmeden önce ellerinizin  sıkıca demirleri kavradığından ve dengenizi sağladığınızdan emin olun. Zira korku ve tehlike  anında beynimiz kendini korumaya programlı olduğundan, kendi kendini kapatabilir. İşte bu öyle ani bir durumda, sinir sistemimizde ki en ufak aksama sonucunda vücut dengeniz bozulup, kafanızın ağırlığı sizi aşağıya doğru çekebilir. Öz kütlenizi ve yüksekliği  biliyorsanız aşağı düşüşünüzün nasıl olacağını da bilirsiniz. Örneğin; basitçe anlatmak gerekirse hafif bir kişi, ağır birine göre daha yavaş düşecektir. Tabi ki burda günahların ağırlığı etkisizdir. Tek zor yanı bir kaç saniye fazla düşünme zamanınızın olacağıdır tabi düşüs esnasından kalbiniz adrenalin salgılayacağından, beyninizin de kapalı olduğunu  varsayarsak pek sağlıklı düşünemeye bilirsiniz ama birkaç saniyede ki  pişmanlığınız artık pek te önemli değil. Ağırlığınız ne olursa olsun bu sonucu asla d...