Bu sana son mektubum... Kurşuna diziyorum tüm sana meyilli sözcük öbeklerini. Susuşumun içinde boğulan sayısız isyanımdan kalan can kırıkları, batıyor çıplak ayaklarıma. Nefesime hapsolmuş boğucu bir efkarın, ciğerlerimi kanatışını çaresizlikle izliyorum... Ölüyorum... İçime oluk oluk kandan nehirler akıyor... Her solukta binlerce hançer saplanıp sanki kalbimi oyuyor... Nefretimi körüklüyorum her kahreden saniye için ama nafile, yetmiyor bazı şeyleri yakıp kül etmeye... Hangi intihar notu karşılık gelebilir ki bu acıya? Dinmeyen bir yağmurda kör bir kuyunun dibindeyim... Dinmiyor yağmurlar, Dinmiyor susuşuma gömdüğüm haykırışlarım, Ve belki hiç dinmeyecek bu her gece ölüşlerim Ama olsun kan kustursa bile bana yıllar. Asla sana dönmeyecek bu kahpe yollar...    [HKZ]