Avuçlarım terliyor... Kalbimin atışı o kadar hızlandı ki artık hissedebiliyorum çırpınışını. Göğsümü yırtıp çıkmak istiyor adeta. Deneysel bir durum bu, ama bu deneyin sonucu benimle birlikte yok olacağından kimseye bir fikir arz etmeyecek maalesef. Damarlarımda sanki kan yerine adrenalin dolaşıyor. Gözlerim her aşağıya baktığımda kararıyor, başım dönüyor. Avuçlarım terliyor ve emin olun korkuyu bu kadar net hissedebileceğiniz başka sahne yok bu hayatta. Ölümden herkes korkar korkmuyorum diyenler daha onunla burun buruna gelip tanışmamıştır emin olun. İster mucizevi olsun ister olmasın, ölümle tanışıp son anda Azrail'in elinden kurtulaların hayatına bakarsanız, artık eskiden oldukları insanlar olmadıklarını görebilirsiniz. Korku tüm vucudumu ele geçirdi, bedenim bir enstruman teli gibi titriyor adeta. O kadar hızlı nefes alıyorum ki ciğerlerim yanıyor, kirli havayı her soluyuşumda sanki burnuma çekiçle vurulmuş gibi bir acı saplanıyor. Kulaklarım basınçtan tıkandı yada beynim vucudumun bu panik durumundan dolayı duyusal işlemlerimi en aza indirgedi. Böylelikle kendini suçlamacak belkide. Ben olay yerinde değildim diye... Avuçlarım terliyor tutunduğum fransız balkonun nikelaj kaplaması güneş yardımıyla aşınmış, sanki demirin üstünde mistik dilde yazılmış bir yazıt gibi şekiller oluşmuş yada benim hayalimde öyle canlanıyor... Avuçlarım terliyor artık tutamıyorum demirleri, rüzgar şiddetleniyor sanki gittikçe, bedenimi artık bırakmam için tüm evren ile işbirliği içinde... Gitmeden yolluk bir kaç nefes daha çekiyorum acılar içinde, ciğerlerim patlayacak gibi , sanki kalbim yırtılıp paramparça oluyor, eriyor sanki... Avuçlarım terliyor artık güç kalmadı parmaklarımda... [HKZ]
Yorumlar
Yorum Gönder