Galiba arafta kalmak benim kaderim... Bu durum, hayatım boyunca hep böyleydi, hiç bir yere yada hiç bir şeye tamamen bağlı kalamadım. Meğerse hiçliğe ait bir ruhtan öte değilmişim... Bahçeli bir evdeyim, yemyeşil ağaçlar, çeşit çeşit meyveleri olan rüya gibi bir bahçesi olan, ahşap, eski bir konak misali bembeyaz bir ev. Bahçede oturuyorum dışarı çıkamıyorum, bahçe dışında görebildiğim her yer gri bir çöl misali sis kaplı, renksiz, solgun ve hayat yok. Sanki bu ev arafta cennetten bir parça ve ben buraya sıkışıp kalmışım. Ev bi odadan ibaret kapıdan girdiğimde tek bir odaya çıkıyor ve kimsecikler yok ama ev üç katlı pencereleri kapalı içeriyi göremiyorum camları perdeli. Odaya girdi...