Bu sanrılar beni adeta öldürüyor... Sanki beyin hücrelerim tek tek çatlayıp, parçalara ayrılıyor. Beynim akışkan bir kan tabakası misali, kulaklarımdan gözlerimden fışkırıyor! Yüzüm gözüm kan içinde. Bunca saattir bu işkenceye katlanabilmem bile mucize. Ciğerlerim kan dolu ve bir kaç kaburgam kırık sanırım, nefes aldıkça ciğerlerime batıyor. İşte bu sanrılar bunca işkencenin bir armağanı. Tek tek silüet halinde karşımda duruyorlar ve hepsinin katledilişi, çığlıkları defalarca kulaklarımda çınlıyor. Belki de pişmanlıklarımın, azap dolu sanrılara dönüşümü bütün bu yaşadıklarım. Onları uyarmalıydım! En azından pişmanlıklarımı Azrail ile paylaşmanın eşiğine gelmeyebilirdim ve en azından onlar hala hayatta olurdu... [HKZ]

Boşluktayız, sebebini bilmediğimiz yabancı bir boşlukta, bu boşluğun duvarları yok, gökyüzü yok, sadece karanlık var, yabancı olduğumuz bir koyu bir karanlık. Sanki yaşam ile ölümün tam ortasındasın da, böyle arafta kalmışlığın çaresizliğini kabul etmiş bekliyorsun, neyi beklediğini bile bilmeden... Derin, uçsuz. bucaksız bir kuyuda, üstümüzü örten korkuların pençesinde çırpınarak düşüyoruz.  Karanlık üstümüze çöktükçe artıyor korkularımız ve daha hızlı düşüyoruz... Sahip olduklarımız arttıkça daha büyük bir boşluğun içinde buluyoruz kendimizi, bu doğru kişi dediğimiz her sevgilide kazanılan veya elde edilen her...