Çok seversin bazen, öyle çok seversin ki onu bir an mutlu etmek için kendinden, özünden tavizler verirsin ardı arkası gelmeyen tavizler... Bi bakarsın kendi başına kalmışsın seni sen yapan herşeyi yitireli çok olmuş o gitmiş sen bitmişsin. Aşk sandığın herşey seni bu süreçte tüketmiş ve kendine bile yabancı olmuşsun. İşte yalnızlığın ağırlığı burada başlıyor kendine bile yabancılaştığın bu noktada... Seni sen yapan herşeyi seven insanlar, bir bakmışsın bütün bu kavramları
değiştirmeye çalışıyorlar seni zamanla parçalarına bölüp yok ediyorlar.
Belli bir zaman sonra seni olduğun gibi kabul edemez duruma geliyorlar peki bunun ne kadarı aşk ne kadarı sevgi? ben söyleyeyim hiç bir tarafı... Aşk öyle sandığın gibi birşey değil aslında sen hiç daha tatmadın ki o yüzden bilmiyorsun. Seni olduğun halde deli gibi sever aşk hiç bir tavrına davranışına müdalalede etmez anlamaya çalışır bu yüzden adı AŞK 'tır. Yoksa sana müdalalede bulunduktan sonra bu aşk değil esaret olur bunu iyi anlamalısın. Aşk birine esir düşmekten çok birine özgür olmaktır... Gerçeğe değmeden farkında olmazsın ve bu başkalaşımların durmadan devam edecektir. Seni sen yapan en ufak olgudan bile vazgeçme ki güçlü olabilesin şimdilik bekle gerçek bir gün elbet kapını çalacak...
Yapmur'a Mektuplar
HKZ - Nisan 2014
Posted via Blogaway
Yorumlar
Yorum Gönder