Değişmek artık imkansızdı. Çünkü bireyin değişebilmesi için önce kendisi olması gerekiyordu. Sabit bir birey olup iyi veya kötü kendi çizgisinde ilerlemesi, sonrasında ise kaderinin sunduğu tercihler ile farklı yollara ve düşüncelere yolculuk yapması gerekliydi. Bu şekilde farklı düşünceler ile filizlenip farklı yolları seçip ilk benliğinden uzaklaşarak değişimi gerçekleştirebilecekti. Ama bize hiç bir zaman kendimiz olmamız öğretilmedi, hepimiz rol yapıyorduk bize öğretilenler bir tiyatroydu kocaman bir çöptü, sahte, çirkin ve olabildiğince sentetik duygu senaryolarıydı. Ya kabul edecektik yada toplum tarafından dışlanıp yaftalanacaktık. Değişim bu yüzden imkansızdı çünkü biz farkına varana dek çoktan her an güncellenen  bir değişim çemberinin, çıkılmaz bir paradoksun, ayrılmaz parçaları olmuştuk. Herşey televizyonla başladı, reklamlar, diziler, filmler, müziklerle bile medeniyetler üzerinde toplu hipnoz seansları başlatıldı. Karşı koyacacak cesareti olanlar en yakınındakiler d...

İnsanlar zamanla, içinizdeki iyiliği öldürmenin bir yolunu mutlaka buluyor. Sevdiklerimiz, dostlarımız, akrabalarımız hatta bazen aileler bile, bu duygu katliamının olağan şüphelileri. Doğru bilinen tercihlerin bir ok gibi sırtımıza saplandığını görünce, insanlar güven duygularını tozlu bir kutuya koyup hayatlarının en derin mahzenine kapattılar. İnsan ailesini seçemez belki ama sevdiğini veya dostlarını seçebilir diyordu kitaplarda, bize ögretilen en büyük yalan buydu işte, aslında hiç birimizin seçim hakkı yok! Seçim yapabilmek için zorlu bir hayat sınavı var önümüzde, senaryosu önceden yazılmış, kaybettiklerimiz kazandıklarımızın yanında bir hiç! Kendi seçimlerimlerimizi yapma ehliyetine sahip olduğumuzda ise insanlık yönümüzü yitireli uzun bir zaman geçmiş oluyor. Güven; insanın avucunda iki ucu keskin bir jilet ve hayat bize yumruğumuzu sıkmayı emrediyordu. Biz hayatın gözden çıkarılabilir figüran askerlerinden başka birşey değiliz. Aslında kimsenin bir önemi yok bu eğitim kam...